یزدان سلحشور

                                      به راه خرابات

         السلام علیک یا منوچهر

        السلام علیک  یا ابن آتش

        باید که رفت چنانکه رفتی

                            در هفتادو اند !

        پروانه را از شانه ات بتکان

        چیزی نمانده به پرواز

     -     " مسافران تهران – آسمان

               لطفا 

               برای کنترل بلیت !"

      نه بار اضافه ای

      نه حتی ...ساک دستی کوچکی !

      زنی

      که لبخند می زند و بلیت را تیک ،

      دوبال سفید ش

      در زمینه  مشخص  است

      از دالانی سپید  وارد می شوی

      بر صندلی چفت می کنی کمربندِ دست ها را

      می پرسی : "کی می رسیم ؟ "

      صدا می پیچد :

     -     " سفر خوبی را برایتان ...

          مدت پرواز :

                         تا چشم  هم بیاورید ! " 

   و هواپیما بر می خیزد

   در ابرها نا پیدا  می شود

   قصه به آخر  رسید

   استاد منوچهرآتشی !

   دیگر  نه عکس می گیری

   که نشان بدهند بعدِ تو : که با ما !

   نه مقدمه  می نویسی که استاد

                                 تأ یید کرده  ما را !

   نه صد هزار تومان  وجه نگارین  را  

   در ماهنامه ای وزین

   می گذاری  درجیب

   تا خرج پُز

   به دخلِِ ِ " ما با منوچ

                 نداریم  این حرف ها را "

                  جور در بیاید و

                  کا ر تو به سامان  نه !

     رفیق !

     تو رفته ای و استکانی روشن

    در رثای تو تاریک می شود

   ای چهره ی ماندگار

   در قاب اسبِ سفید  وحشی !  

    رام بودن

    به  قیافه ات نمی آمد در آن عکس های چند نفره

   که تسبیح عین  قلاده ای

   در دست  شاعران  پارس گوی

   می چرخید  و دُم  غنیمت می داشتند

                                  برای واعظ شهر!

  می خواستند  قفس

   بی تو نَما نَد

                در واپسین  نفس

   آهو را  از عطر مُشک

   از خط ابرو شیرین را

   شاعر  را از شعر هایش می شناسند

   پله

         پله

              بالا می روی

   کمربند  را باز نکن !

   این روزها جهان ... ایمن  نیست

   نیا مد م  چون که ... نمی آمدی

   برای ترحیم ام  می آمدی ؟

   نمی آیی

                می دانی که !

  من و تو

  بر سرچند موضوع کوچک و بسیار بسیار  خصوصی

  دچار مشکلیم

  اصلا پیرمرد!

   شماره ی  کفش تو چند بود که پای من تویش برود ؟

  خجالت بکش!

  استکان آخر را

  آرام آرام

  وسط ابرها

          ببر بالا!

  من هم ...!

  گردن من شکستن ندارد مرد!

  یک ،دو ، سه ...یکی دیگر !

  راستی رفیق ...می بینمت !

   به افسر پرواز بگو

  یک جا نگه دارد

                   برای پروازی که این روزها

                  واعظ شهر بلیت اش را

                 رایگان  می گذارد توی جیب آدم !

  این پایین

  حال همه خوب است

             مثل همان وقت ها

            که حال تو خوب بود !

  یک ، دو ،سه ...

  بگو!

  باز هم  بریزم ؟

                                                         زمستان 84